Przyjaciel na Cztery Łapy

Autor: Magdalena Granos

Przed laty miałam przyjaciela
Który wprost czytał z moich myśli
Podawał łapę do wesela
A może tylko mi się przyśnił?
Wspólne godziny na spacerach
Wędrówki po bezkresach głuszy
Tylko on jeden w głąb docierał
Podświadomości mojej duszy
A kiedy nadszedł dzień roztania
Poprosił mnie wymownie wzrokiem
O samotności czas bez pana
Nim świat okryje całun mrokiem
Teraz rozumiem, że właściwie
Nigdy mnie przecież nie opuścił
Panuje nadal miłościwie
Na pieskim tronie ponad wszystkim.
Advertisements
Posted in Mityczny Ogród, Nowa Baśń, Poezja | Leave a comment

Po Topniejące Linie Widnokręgu

Autor: Magdalena Granos

Kiedy włożyłam ów biały kożuszek
Który utkały dla mnie płatki śniegu
Odsłonił przede mną swój miękki brzuszek
Śniegowy pan o guzikowym piegu
Powożąc sanie sopelkami lodu
W skrzypiącym śnieżnie siarczystym zaprzęgu
Rączo aż do zorzanego zachodu
Po topniejące linie widnokręgu.

Posted in Mityczny Ogród, Nowa Baśń, Poezja | Leave a comment

Głęboko Gdzieś na Dnie

Autor: Magdalena Granos

Szukaj w sobie spokoju
Na pewno go odnajdziesz
Nawet jeśli schowany
Jest gdzieś głęboko na dnie
Wtedy rozpoznasz przestrzeń
Na wkroś prześwietlając wzrokiem
Sam zdecydujesz czy chcesz
Wciąż sycić się jej sokiem
Będziesz świadom wyboru
Gdyż usłyszysz swe serce
A któż, jeśli nie ono
Zna potrzeby twe lepiej
Wtedy spokój naokół
Sam roztoczy swą aurę
Wszak pochodzi od ciebie
Jesteś jego kowalem.

Posted in Mityczny Ogród, Nowa Baśń, Poezja | Leave a comment

Aduro Orange

Autor: Magdalena Granos

Była malusieńką roślinką
Gdy z wiosną sadziłam ją w ziemi
Teraz jest dojrzałą panienką
Co się pomarańczem rumieni
Aduro Orange to jej imię
W brązie i w złocie skąpane
Dziarsko potrafi przetrwać zimę
Choć znojne dla niej to zadanie
Wszak chryzantemą jest od zawsze
I wzorem długowieczności
A pochodzenie ma cesarskie
Dostojnie chroniąc swej godności.

Posted in Mityczny Ogród, Nowa Baśń, Poezja | Leave a comment

Czas, Który Nie Istnieje

Autor: Magdalena Granos
Czas maluje tęczami pejzaże
Mchem poszywa leśne ołtarze
Ścieżki rozwija w dal meandrami
Po których myśli chodzą parami
Pędzlem oznacza punkt widnokręgu
Dając początek i koniec wszystkiego
A potem piaskiem sypko się śmieje
Gdyż przecież wcale on nie istnieje.
Posted in Mityczny Ogród, Nowa Baśń, Poezja | Leave a comment

Moje Miejsce Mocy

Autor: Magdalena Granos

Moje miejsce mocy ma w sobie coś z nocy
Ale jednoczesnie jest jasne odwiecznie
Może je opisać jednym słowem drzewo
Rozłożyście bujne porwane przez niebo
Kto ciekawy, księżyc niech mu wskaże pełnią
Gdzie przyczyna tego ukryła swe sedno.

Posted in Mityczny Ogród, Nowa Baśń, Poezja | Leave a comment

Na Rydwanie z Burz Astralnych

Autor: Magdalena Granos

Kołysanek śmigłe loki
Pieszczą myśli, jak obłoki
Wznosząc lekko boskim drżeniem
Błogie duszy ukojenie
Rozpraszając mary troską
O najsłodszych snów spokojność
Gdy nadchodzą nieobecnie
Razem z nocą, którą jestem
Jako Nyks z berłem lunarnym
Na rydwanie z burz astralnych
By codziennie przed zaśnięciem
Liczyć gwiazdy z moim księciem.

Posted in Mityczny Ogród, Nowa Baśń, Poezja | Leave a comment