Dostojna Cisza

Autor: Magdalena Granos

Ujmie mnie kiedyś mój książę pod rękę
Nucąc pogodnie uroczą piosenkę
I w towarzystwie świty przyjaciół
Pójdziemy razem na spacer do lasu
Przygrywać będą kwiatowe rusałki
Gnomy pokażą zabawne smykałki
Poniosą sukni tren cherubiny
Uchylą źdźbła trawy przyjazne dżiny
Zachrzęszczą w czaharach rycerskie zbroje
Z harfy popłyną pogodne nastroje
Będzie mi lekko na sercu i w duszy
Aż cisza powstrzyma oddech swój w głuszy
Advertisements

About Magdalena Granos

Magdalena Granos
This entry was posted in Mityczny Ogród, Nowa Baśń, Poezja. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s