Po Topniejące Linie Widnokręgu

Autor: Magdalena Granos

Kiedy włożyłam ów biały kożuszek
Który utkały dla mnie płatki śniegu
Odsłonił przede mną swój miękki brzuszek
Śniegowy pan o guzikowym piegu
Powożąc sanie sopelkami lodu
W skrzypiącym śnieżnie siarczystym zaprzęgu
Rączo aż do zorzanego zachodu
Po topniejące linie widnokręgu.

Advertisements

About Magdalena Granos

Magdalena Granos
This entry was posted in Mityczny Ogród, Nowa Baśń, Poezja. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s