Tętniące Życiem

Autor: Magdalena Granos
Ostatnie jesienne liście
Unoszą się nad rozlewiskiem
Na łysej gałązce wróbelek
Rozgłasza perorą trele
W oddali pohukiwanie
Z dziupli wierzbowej nad ranem
Wypełza spod ziemi w trawy
Stonoga krokiem niemrawym
Kopiec liści się jeży
Nad szczęściem rodzinki jeży
Ślad to lnianego mleczka
Czy śnieg pstrzy nosek koteczka
Plusk! Tu bytność zaznacza
Karp z werwą wala pływacza
Bieżą swoimi ścieżkami
Samotnie albo parami
Lądem, wiatrem i wodą
Niebaczne żadnym przeszkodom
Istotki małe i duże
Wszystkie miłe naturze
Dziarsko przez całe życie
Z oczu ochoczym zachwytem.
Advertisements

About Magdalena Granos

Magdalena Granos
This entry was posted in Mityczny Ogród, Nowa Baśń, Poezja. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s